Book Tips from Airstrip One: Achet-Aten

ACHET-ATEN, OR: 1:1.618
124 pp.
ISBN-10: 1480024643
ISBN-13: 978-1480024649

'This a.m., long before dawn, upped sticks and left Karnak and Thebes, travelling northwards to join the Orient-Gesellschaft [...].'

An encounter, at least on paper, between an Egyptologist of 1913, an 18th-dynasty pharaoh with a curious craving for divine status and a mason whose company specialises in hieroglyphic inscriptions. All three are striving for perfection of one sort or another, but only one recognises perfection when it arrives. This publication consists of the original English version as well as the German translation and the Polish translation. With coloured illustrations.

This a.m., long before dawn, upped sticks and left Karnak and Thebes, travelling northwards to join the Orient-Gesellschaft by INVITATION: cordially, r.s.v.p. and carriages (although we knew not then) in 1914. Etcetera. As I packed: fondling cool farewells in my perspiring mind, but ultimately, were the truth to be known, shamelessly indifferent. Ships in the night.

Later the driver, churning hard and valiant at the engine, persuaded the heavily packed vehicle to start at long last; cast a haughty look out at me from the driver’s seat as I surveyed the pre-dawn starlit sky. He gestured urgently, for the boat was already waiting, and yawned through the billowing exhaust fumes. All night he had kept sullen watch over the tottering cargo of luggage packed solid into the font and stacked high and held tight with makeshift rope bindings on the non-existent roof-rack. I jumped aboard where there was still room next to the driver—thereby and by want of an alternative defying convention and protocol. We threatened to vanish in a haze of fumes. The gears crunched an alarmed and disparate chorus of protest until at last we lunged off and pushed our way through the blackness of the failing still-night which clung to the muddied windscreen while the driver struggled to stick to the vague contours of the rough road which would lead along the Kemet shadow of the flood plain and, as the stars faded, to the waiting boat which bobbed its gentle and tethered impatience at the banks of the swirling Nile.

Heut morgen, lang vor Sonnenaufgang, bin ich dort weg, verließ Karnak und Luxor, um mich in nördlicher Richtung fahrend der deutschen Orientgesellschaft anzuschließen, wohlgemerkt, nachdem dazu EINGELADEN: Ihr Ihnen freundlichst ergebener..., Antwort erbeten... und Schluß der Veranstaltung (obwohl wir das damals noch nicht ahnten) im Jahre 1914: Usw. Als ich meinen Koffer packte: gedankliches Abtasten kühler Abschiedsszenen in meinen schwitzenden Erinnerungen, aber schließlich, sollte man ehrlich sein, schamlos gleichgültig. Ahnungslos aneinander vorbei wie Schiffe in der Nacht.

Später gelang es dem Fahrer, der lang und tapfer keuchende Geräusche aus dem Motor herausgewürgt hatte, das schwerbeladene Fahrzeug doch noch anspringen zu lassen. Er warf mir einen hochmütigen Blick von seinem Platz im Fahrersitz entgegen, während ich den dämmernden, sternglänzenden Himmel betrachtete. Und er gestikulierend mit Ungeduld, denn das Boot wartete schon, und er gähnte dabei durch die wehende Abgaswolke. Eine ganze Nacht lang hatte er das wacklige Transportgut bewacht, welches den Fondsitz restlos ausfüllte und hochgestapelt und sich notdürftig festgebunden auf dem nicht vorhandenen Dachgepäckträger hochtürmte. Ich sprang mangels einer Alternative vorne auf den Beifahrersitz, wo noch Platz war, und mißachtete dabei jegliche Konvention der besseren Gesellschaft. Wir wären fast in einem Abgasdunst verschwunden. Das Getriebe der Gangschaltung grunzte einen erschrockenen und harmonielosen Protest, bis wir endlich ruckartig losfuhren und unseren Weg durch die Schwärze der schwindenden Noch-Nacht bahnten, die sich an die von Schlamm bepflasterte Windschutzscheibe klammerte, während sich der Fahrer mit Not bemühte, sich an die Konturen der holperigen Straße zu halten, die am Kemetschatten der Flutebene entlangführen, und, während die Sterne verblaßten, die zum wartenden Boot führen sollte, das seine sanft vor Anker liegende Ungeduld vor sich hin nickte am Ufer des sich wirbelnden Nils.

Tego ranka, na długo przed wschodem słońca, odjechałem stamtąd, opuściłem Karnak i Luxor, aby, przemieściwszy się w kierunku północnym, przyłączyć się do niemieckiego Towarzystwa Orientalistycznego, należy podkreślić, że po byciu do niego ZAPROSZONYM: Pana oddany..., w oczekiwaniu na odpowiedź... lecz koniec imprezy (mimo, że wtedy jeszcze tego nie wiedzieliśmy) w roku 1914: i tak dalej. Kiedy pakowałem walizkę: badanie w pełnym zamyśleniu mroźnych scen pożegnalnych w moich gorących wspomnieniach, lecz w końcu, należy być szczerym, scen bezwstydnie obojętnych. Bezwstydnie rozmijający się, jak statki pośród nocy.

Później kierowcy, który przez długi czas dzielnie wydobywał z silnika odgłosy sapania, udało się zmusić porządnie obładowany samochód do zaskoczenia. Posłał mi zarozumiałe spojrzenie ze swojego miejsca na fotelu kierowcy podczas gdy ja obserwowałem ciemniejące, rozgwieżdżone niebo. I gestykulując niecierpliwie, bo statek już czekał, ziewnął przy tym w owiewającej go chmurze spalin. Przez całą noc pilnował chybotliwego dobra, które całkowicie wypełniało tylne siedzenie i piętrzyło się ułożone w stos, prowizorycznie przymocowane do nieistniejącego bagażnika na dachu. Z braku innych możliwości wskoczyłem na siedzenie pasażera, gdzie jeszcze było miejsce, przy okazji ignorując wszelkie zasady dobrego wychowania. Prawie zniknęliśmy w chmurze spalin. Skrzynia biegów wysapywała przerażony, nieharmonijny protest do momentu kiedy wreszcie gwałtownie ruszyliśmy, torując sobie drogę poprzez czerń malejącej wciąż-nocy, przyczepiającej się do oblepionej błotem przedniej szyby, gdy kierowca z niemałym trudem usilnie próbował trzymać się zarysu wyboistej drogi, która prowadziła wzdłuż cieni powierzchni kemeckiego przypływu, i podczas gdy bledły gwiazdy, które miały wskazywać nam drogę do statku, jego spokojnie zacumowana niecierpliwość kiwała się w stronę wirującego Nilu.

And then, as Markub was about to leave to return to the modest bliss of the eastern suburbs, the latest gossip about the royal court. As if I was interested. Akhenaten had taken another wife, Kia, and Nefertiti, Mrs Numero Uno, was, as reliable rumour had it, fuming like camel dung. I knew already, at least about the advent of Kia. We had watched her arrival the previous dawn.

At dawn vultures over the Great Palace. They had been swarming for some days around the cliff tops to the east, perched on peaks and descending to the plain below in search of the fresh carrion which is carved up by night as those fleeing in vain from the city are rounded up and cut down by the soldiers who patrol the eastern city limits. Pawah, the priest, called the presence of the vultures a bad omen (bloody genius!).

Evening now and the heat of the day is slipping away. As the sun drifts down toward the western horizon and the empty deshret beyond, I can already sense the coolness of the evening. The sky is still a fiery wash of crimson, violet and blood red, but soon the stars will rise and sparkle down on our failing city.

The one-hour ride out to the tomb, then the steep ascent on foot and the midday heat, as well as the subsequent return journey have all proven exhausting, but what could be more pleasant, after such a day, than to sit at the centre of the world and view the night skies turning around our silent sad city and sip slowly at some heavy red wine.